Gucci Glamour / Volkskrant Conceptman 24 juni 2014


Met een monogram
hoef je niet mooi te zijn
om succes te hebben.

Gucci maakt al jaren damestasjes van grijsbeige stof. Ze meten zo’n 20 bij 20 centimeter, schat ik. Je kunt er een lipstick in doen, twee Always met vleugeltjes, een portemonnee en een smartphone - dan zijn ze vol. De kleurstelling geeft het geheel de sexappeal van een jaren tachtig computer en ze zitten van onder tot boven onder het Gucci monogram. Deze zogenaamde ‘messenger bags’ kosten al gauw 600 euro per stuk.

Ze zijn enorm populair. Niet dankzij bijziende bankiersvrouwen van boven de 55, maar door Randstedelijke scooterjongens. De eerste keer dacht ik nog dat zo’n lieverd z’n vergeetachtige moeder haar tasje kwam nabrengen. Maar toen mijn dochter op het fietspad de slappe lach kreeg, drong het tot me door dat hier meer aan de hand was. Binnen 2 minuten tijd reden 3 jongens op Vespa’s ons voorbij, alle drie met zo’n tasje. Zij vond het dus even bizar als ik; jongens waarvan gezegd wordt dat ze homo’s onheus bejegenen, lopen zelf met best wel gay tasjes rond! Verbeter de wereld, maak iedereen metrosexueel – zou dat het masterplan van de Gucci-designers zijn? Pet af. Die maken ze trouwens ook bij Gucci. Zo’n tasje, maar dan met een klep. Vanaf dat moment was ik ongewild Gucci-spotter geworden. Het meest bizar zijn nog wel de Gucci sneakers, koffieroomkleurige oma-pantoffels met groene en rode kerstlinten op de zijkant gestikt. Stoer!


De reden om die dingen te kopen is natuurlijk simpel: laat je matties zien dat je doekoe hebt. Tweedehands messenger bags (met serienummer) staan voor 150 euro of meer op Marktplaats. Ik zag zelfs een afgekloven Gucci-pet met vettige klep. Toch nog 60 euro. 


Streetcredibility kost een paar centen. Dat de rest van de wereld iemand met grootmoeders sloffen en een damestasje ziet, nemen de dragers kennelijk voor lief. Niet de kleren, maar de accessoires van de Keizer.

Een kennis van mij werkte bij Gucci in de PC Hooftstraat. Een winkel waar de Vanessa’s van deze wereld bij binnenkomst roepen ‘Heb je nog iets nieuws, pik?’ Want als je met Gucci rondloopt, behoor je tot de fine fleur der natie. Voetbaldames gaan rustig met het laatste struisvogelleren Gucci handtasje van 5000 euro naar huis. Wel eentje met een bescheiden logo erop. Die luxe heb je niet als je minder te besteden hebt, dan moet je tasje het dure merk uitschreeuwen. Dat hebben de marketeers van Gucci maar al te goed begrepen. Het grote geld halen ze op met goedkoop te produceren Gucci parafernalia. Bij
tienduizenden ROC-ers die graag een voorschot op hun gedroomde rijkdom nemen.

Als ik zo’n monogrammenbombardement van Gucci of Louis Vuitton zie langskomen, moet ik denken aan een advertentie van Bottega Veneta, die elegante tassen maakt van gevlochten leer. Sinds de zeventiger jaren worden die aangeprezen met de onderkoelde slogan: When your own initials are enough. Het zal nog even duren voordat die op de scooter langsrazen.


Scato van Opstall