Zware Voet / Volkskrant Conceptman 15 april 2014


Drie manieren om hardrijders te bereiken – welke zou het best werken?

Onze zuiderburen kwamen vorige week met een originele viral tegen hardrijden: vier argeloze hardrijders worden met een excuus naar hun eigen begrafenis gelokt, waar huilende familieleden afscheid nemen van de brokkenpiloten met hun ‘zware voet’. Behalve dat Vlaams mooie uitdrukkingen kent viel het me op dat de helft van de hardrijders vrouw was. Ik zat gefascineerd te kijken: familieleden en vrienden moesten echt huilen tijdens hun toespraak, ik vroeg me meteen af of mijn vrienden zo goed zouden kunnen acteren. Dan zou ik het vast ook niet droog houden. Een vriendin keek mee en vond het maar een saai filmpje. Ze kwam met een recente Nieuw-Zeelandse commercial op de proppen: auto 1 rijdt te hard, auto 2 kijkt niet uit. Vlak voor de crash stoppen de auto’s op magische wijze, de tijd staat even stil, twee mannen stappen uit. ‘Sorry, ik had je niet gezien.’ zegt de slordige. ‘Alsjeblieft, stop – mijn zoontje zit achterin.’  De hardrijder zegt ‘Het spijt me, ik kan echt niet meer op tijd remmen.’ Je ziet de wanhoop in hun ogen. Opeens zitten ze weer in hun rijdende auto’s. Kablam! Het beeld wordt zwart. De tekst: Slow down. Other people make mistakes. Een Nederlandse aanpak uit 2012 is minder indringend, maar maakt wel gebruik van een herkenbare situatie: ‘Ik had haast want moest op tijd bij … zijn. Hardrijders brengen die drogredenen als geldig excuus naar hun gehavende slachtoffers. Slim, die wrange humor maakt dat zo’n rotsmoezencampagne nooit belerend wordt.

De vraag is natuurlijk wat het meeste effect heeft. De Belgische campagne is gewaagd door het reality element. Familie en vrienden staan met betraande ogen bij je grafkist, snikken over je roekeloze gedrag. Op zich een mooie vorm, maar het had ook over GHB-junkies of parachutespringers kunnen gaan - het is niet echt hardrijdersspecifiek. En daarnaast, beetje Calvinistisch maar toch: dat je jezelf doodrijdt is tot daar aan toe - dat je een ander meeneemt is nog een stuk erger. Je leven lang rondlopen met het idee dat je vriendin in de bijrijdersstoel is gesneuveld of dat je een kind hebt doodgereden. Nabestaanden van slachtoffers van wegpiraten hadden, heel begrijpelijk, moeite met de Belgische campagne. Voor notoire hardrijders werkt de Nieuw-Zeelandse aanpak het sterkst. Geen veroordeling van een roekeloze gek, maar een verzoek aan een superieure rijder. Plankgassers vinden zichzelf namelijk prima automobilisten, maar moeten toch echt rekening houden met al die minder goede chauffeurs (en hun kinderen achterin). Het keiharde open einde lijkt mij een goede reden om je poot van dat rechterpedaal te halen.

De allerbeste remedie tegen hardrijden is overigens je BMW of turbobak de deur uitdoen en een degelijk gezinsbusje aanschaffen. Liefst een lekker lome automaat met cruise control en - ter compensatie - een schandalig mooie stereo. Of koop een prachtige, kwetsbare old-timer als model modaal een stap te ver is. Die latente snelheidsduivel laat je minimaal één keer per jaar uit op een kartbaan of het circuit van Zandvoort. Met een heel erg zware voet.

Scato van Opstall