Untouchables / Adformatie 6 jan 2013


Naast ons huis staat een geldautomaat. Dat klinkt verleidelijk, maar er staat een dikke muur tussen mij en het grote geld. Een dragende muur bovendien, daar kun je beter geen gat in maken. Maar ik verbaas me er wel over, die flappentap. Voor de meeste klanten is dat ding het enige fysieke contact met hun bank. Je zou denken dat zo’n essentieel touchpoint de nodige aandacht krijgt van marketeers. Helaas. Op het hoofdkantoor zijn ze zo druk bezig om het gekneusde bankimago op te lappen, dat ze niet verder kijken dan het scherm van TV of tablet, waar hun nieuwste commercial straks op verschijnt. Dat mensen ook letterlijk op je merk spugen is ze ontgaan. Het scherm van menig geldautomaat is volkomen verfluimd. Ik moet de instructies lezen door een filter van opgedroogde klodders speeksel, waarin een wolk aan zwarte fijnstofdeeltjes is vastgekoekt. De droge druipers komen vervaarlijk dicht bij de toetsen, godzijdank is het geen touchscreen – geen cent zou meer opgenomen worden. Geldautomaten zijn net zo smerig als publieke toiletten, liet de BBC een jaar of twee terug al zien. 

Beste banken, windowdressing begint met het glas van je geldautomaat. Ik zie al drie jaar bruin aangekoekte toetsen, vol ingedroogd huidvet. Waarom? Er komt elke week een gepantserde geldwagen langs om het interieur te vullen. Volgens mij een lucratieve extra service voor Brinks: het witwassen van zwarte geldautomaten. Geef die mannen een spray mee en een rol pleepapier. Huur voor mijn part een lokaal poetsvrouwtje in, die elke dag de boel komt opfrissen. Laat zien dat je de rekeninghouders serieus neemt. Maandenlang klodders op je scherm, een groter bewijs van desinteresse voor de man op de straat bestaat niet. What’s next? Een hypotheek ondertekenen, met je mouw in een opgedroogde plak kots op het bureau van de bankmanager? Dat banken weinig tot geen ethiek hebben is al erg genoeg. Zorg dan tenminste dat je clientèle z’n handen schoon houdt. Lijkt me een goed voornemen voor 2014.

Scato van Opstall