Telecomedy / Volkskrant Conceptman 17 sept 2013


Nederlandse telecommerken hebben de humor ontdekt. Daar knappen onze reclameblokken enorm van op. Vroeger was telecommunicatie bloedserieus. Filmpjes van snelle zakenmannen met een draagbare minibar aan hun oor, die een belangrijke deal afsloten met een andere minibarbezitter. Of half dementerende bejaarden die een diepgaand gesprek hadden met hun twee jarige kleinkind in het verre Australië. Veel close-ups en een slijmerige crooner soundtrack in een poging Grote Emotie op te roepen. Dat ligt gelukkig allemaal ver achter ons.


Eerst kwam jongerenmerk Hi met types als Chatman, een dikke uitgerangeerde pornoster in een geel latex pak die MSN (wat was dat ook alweer?) promootte. Die campagne laveert al jaren knap van kolderieke camp (zingende skileraren) tot überurban (pokkie foetsie). En altijd een retestrak soundlogo, eerst dat gierende 'So Hi' daarna het gruizige 'Welcome to the Hi Society'.  Zo houden ze hun rariteitenkabinet stijlvol bij elkaar - tot de huidige hipstervrienden aan toe.

Wie had dat ooit gedacht, lachen om Telfort? Zulke budgetmerken hebben meestal niet zoveel te vertellen; het gaat alleen maar over geld en dan wordt het al gauw armoedig. Telfort wist van de nood een deugd te maken door een Quotegezin te nemen, dat z'n vermogen is kwijtgeraakt. De opgewekte manier waarop ze hun nieuwe galerijflatleven invullen is aanstekelijk: 'het is een heel groot huis met een lift en er wonen ook nog andere mensen'. Je wordt als kijker heen en weer geslingerd tussen leedvermaak en empathie. En met teksten als 'van villawijk naar krantenwijk' en de 'Ex-miljonairs Fair' gaat je merk niet ongemerkt voorbij.

Ziggo wil ook humor, maar of ze de juiste vorm hebben gevonden... vooralsnog lijkt het erop dat ze de Hi vrienden hebben gekloond. Waarbij de Surinaamse baardvriend heel politiek correct werd vervangen door een andere minderheid: de roodharige baardvriend. Hi Amstel, denk ik dan - niet zozeer Ziggo. Maar het 'hete noodles in kruis blussen met waterkoeler op kantoor' shot is hilarisch. Dat wel.


Nieuwkomer Simpel, ook een prijsvechter, hangt z'n verhaal op aan vingers. Vingers? Ja vingers, die dingen waarmee je een smartphone bedient. Met gezichtjes erop getekend. En lullige pruikjes. Dat klinkt op papier wat kinderachtig, maar de humor en liefde voor detail maken ze onweerstaanbaar. Bijvoorbeeld dat filmpje in een slaapkamer waar een kale vingerman (met borsthaar en een roos in z'n mond) de aandacht van z'n bellende vingervrouwtje probeert te krijgen. Die met haar krulspelden in bed ligt en onverstoorbaar doorkakelt. De lichtreflectie van het schermpje op haar gezicht en een portret van een verleidelijke Spaanse vingerdame boven het bed zie je misschien pas na drie keer kijken. Maar dat maakt wel dat het niet gaat vervelen. Belangrijker nog: naast alle budgetsignalen straalt Simpel zo ook warmte en kwaliteit uit.

Zo lijkt die hele telecomprivatisering dan eindelijk iets vrolijks op te leveren. Om te zorgen dat we kunnen blijven lachen, is er het streng kijkende wijsvingertje van onze Neelie. Die helpt eigenhandig het pan-Europese Roaming Kartel om zeep. Is nog geen filmpje van, maar toch leuk voor de consument.