Heel dichtbij / column adformatie 7 oktober 2011

Ooit kreeg ik een gastles van István Szabó, die vertelde dat emotie oproepen heel simpel is. Hij omkaderde met z'n handen z'n hoofd: het menselijk gezicht, close-up. Daar gaat het dus om. Laten we eens kijken naar de nieuwe filmpjes van het ooit kapitale, donkerblauwe Price Waterhouse Coopers - na de kredietcrisis gekrompen tot 'pwc' in bescheiden onderkast, corpsje kabouter, met een heel groot oranje vlak ernaast. Een saaie man in close-up vertelt best saai over wat 'pwc' voor hem deed. Niks emotie. Maar wat wel weer slim is: die man is echt klant van pwc, een heuse CFO van een groot bedrijf. Die laat heel Nederland in zijn poriën kijken, terwijl hij aardige dingen zegt over pwc. En daarmee roept de consiglieri der corporaties toch emotie op. Kijk eens, we zijn wel geloofwaardig, betrouwbaar en echt. 
De tweede close-up die ik zag, is van een iets andere orde. Een stemmige maar kordate mevrouw stelt zich netjes voor en vertelt over haar ziekte: ALS. Een zenuwaandoening die langzaam je spieren verlamt, op het laatst kun je geen adem meer halen. Onbewust zit je minitieus naar haar gezicht te kijken. Gelukkig, het is nog niet zo erg met haar. Na een verzoek om een donatie zegt ze droog "niet voor mezelf, ik ben inmiddels overleden." Zo, die komt aan. Maar wel in stijl. ALS vergeet je niet meer. De tweede keer dat ik het filmpje zie hoor ik pas bewust dat de ziekte in september 2008 is geconstateerd - shit, dat is dan snel gegaan. Ik schrik ook omdat ze toch even hapert - had ik dat de eerste keer niet gezien? - maar dat blijkt mijn streaming video te zijn. Om maar even aan te geven, dat bij zo'n idee elk detail telt. Je kan het mooi bedenken, maar zo'n close one-taker met een terminale amateur is wel even wat anders dan close-up shotjes op de Bahama's, met kirrende Bacardimeisjes. Toch vermoed ik dat ze nog gelachen hebben ook, want als je dit aandurft als ALS patiënt, ben je sterk van geest. Je moet je familie en vrienden ook mee zien te krijgen, die na je dood indringend worden geconfronteerd met je posthume toegift. Je legt je laatste woorden wel even in de handen van een stel reclamejongens. Of - nog enger - die reclamejongens leggen jou je laatste woorden in de mond. Gelukkig waren het precies de goede.
Scato van Opstall