Met vuur spelen - Column Adformatie 22 oktober 2009


Surrealisme is een bloedlink genre. De firma Hornbach laat mij de laatste tijd in volstrekte verwondering achter. Bouwmarkten zijn normaliter volks, aards en ietwat inwisselbaar. Gaat Hornbach opeens uit z’n dak. Vorige maand een man die naar omkrullend behang staart. Zijn verbazing wordt door steeds meer bizarre karakters gedeeld. ‘Maak er jouw project van’ is het motto. A capella zingende cowboys sluiten af met “Kawayaya-yippee-yippee-yeeeeeeeh!”. Bizar. Maar het kon nog gekker. Deze week zijn het omvallende muren, vismensen door museumgangen, bejaarde blote mannen die met ballonnen op straat dansen, kalenders met katten, wegploppende loodsen en nog zo wat. “De krakende trap, de verloren weddenschap, de bank, het bankroet, maak er jouw project van. De droom, de vergeten droom, de realiteit… de andere realiteit, de absurditeit… maak er jouw project van.” Het “Kawayaya-yippie-yippie-yeeeeeeeh!” brengt me weer op aarde. Flauwekul? Ja natuurlijk. Maar ik onthield wel Hornbach, werd er vrolijk van en kreeg ook zin in klussen. Waarom, ik weet het niet, echt niet. In een poging dit allemaal te willen duiden (dom!) keek ik op creatie.nl. Ik citeer: “Met de spot 'Hymne' laat Hornbach zich van een sociaal maatschappelijk betrokken kant zien (…) moet de consument het bewustzijn geven om ook van de wereldse problemen het eigen project te maken.” God allemachtig! Ga lekker ‘Who’s afraid of red, yellow and blue’ verklaren, laat mij gewoon een verfroller kopen. Hornbach is wat het is. En dat is effectief surrealisme. Knap. Realisme is ook link. De Brandwondenstichting dacht: we laten iemand met een heel erg verbrand gezicht om geld vragen. En iets belangrijks zeggen. Is dat wel verstandig? Voor je het weet zap je van schrik naar iets luchtigers. Of de boodschap spoelt weg door de tranen van de kijker. Het werd een vrouw met een zwaar gehavend maar vriendelijk gezicht. Indringend, maar totaal niet zielig of verbitterd. Ze vertelt opgewekt over de collecte en dat we allemaal een vluchtplan bij brand moeten maken. Die praktische boodschap uit haar keurig gelippenstifte mond zorgt, dat ik daar inderdaad over na ga denken. Je hebt niet altijd groots en meeslepend drama nodig. Met een fantastische cast en een lowbudget setje precies de juiste toon pakken kan ook. Knap. Wat werkt beter? Effectief surrealisme of realisme dat op je netvlies blijft branden? Die vraag speelt door mijn hoofd, terwijl ik door de Hornbach loop, op zoek naar een rookmelder.

Scato van Opstall