Observeren is leren.

Naast ons is een geldautomaat van de ABN/AMRO. Wat inhield dat we afgelopen jaren overspoeld werden met bankpapier. Geen echte biljetten helaas, maar pinbonnetjes. Als mensen een bonnetje toch meteen weggooien, waarom drukken ze dan op ja?

Simpel. De vraag 'wilt u uw transactiebon?' werd gesteld, voordat de flappen uit de tap kwamen. Voor de zekerheid opteerde de klant voor een papieren bewijs: als je geld niet wordt uitgekeerd wil je niet met lege handen staan, toch? Nadat de bankbiljetten waren ontvangen, was het bewijs overbodig en in veel gevallen hoppakee op straat gegooid. Aan de pinbondichtheid buiten kon je vaak zien, waar een geldautomaat in de buurt moest zijn.

Op een dag was het over. Voorbij. Schoon. Een wonder? Nee. Iemand bij de ABN/AMRO had het klantengedrag goed geobserveerd. Nu vraagt de geldautomaat nadat het geld is uitgespuugd, of de klant een bonnetje blieft. Dat wil hoogstens één op de tien. En die neemt dat bonnetje dan ook mee. Voor de boekhouder. De rest denkt: laat maar zitten, ik heb m'n geld.

Het experiment slaagde met glans. Met meer dan 500 miljoen opnames per jaar (sic!) betekent dat een besparing van minimaal 450 miljoen velletjes papier per jaar. Dat scheelt een bos aan hout. En een berg aan werk voor de gemeentereiniging. De M/V die dit bedacht, mag van ons een lintje.